• Wpisów:56
  • Średnio co: 36 dni
  • Ostatni wpis:5 lata temu, 18:38
  • Licznik odwiedzin:8 023 / 2086 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 
Hej, co u Was Słychać ?
Nie mam co dawać to przynajmniej sie JA o coś zapytam!
 

 
  • awatar no hej skarbie (:: zapraszam do siebie, może coś znajdziesz dla siebie i zachęcam do skomentowania :)
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
Po długim czasie wracamy na antenę. Nie było Nas z powodu braku czasu . No więc Tak Czy chcielibyście o czymś się dowiedzieć czy coś ?
 

 
Możliwe że w tym tygodniu zobaczycie zdjęcia naszych prac. - czyli co robimy na wspólnych spotkaniach. Mam nadzieję, że trochę się ucieszycie bo od dłuższego czasu nie widzieliście realistycznych zdjęć. Mam nadzieje że to o czym mówię dobrze się powiedzie i nie będzie żadnego problemu ze spotkaniem się . Wiem że blog przez ostatnie kilka tygodni został z naszej strony bardzo zaniedbany, ale cóż tak to jest jeżeli ktoś ma kompletny brak czasu ! Za zaniedbanie blogu przepraszamy i prosimy o zrozumienie z naszej strony ...
 

 
  • awatar Gość: USp3sy http://www.QS3PE5ZGdxC9IoVKTAPT2DBYpPkMKqfz.com
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
Antonio Stradivari, Stradivarius (ur. 1643 lub 1644 w Cremonie, zm. 18 grudnia 1737 tamże) – włoski lutnik, przedstawiciel kremońskiej szkoły lutniczej, jeden z najwybitniejszych budowniczych instrumentów w historii lutnictwa.Rozpoczął naukę jako rzeźbiarz. W latach 60. XVII w. miał kontakt z instrumentami Nicoli Amatiego. Mało prawdopodobne, że był jego uczniem. Najwcześniejszy instrument, który przetrwał do dziś, pochodzi z roku 1666. Pod wpływem Amatiego pozostał do lat 80. kiedy jego styl zaczął się zmieniać. Poszukiwania i eksperymenty, m.in. wydłużone skrzypce z lat 90., charakteryzują ten okres. Początek XVIII stulecia to wybór dojrzałej i konsekwentnej formy. Z pierwszych 20 lat XVIII wieku pochodzą najznakomitsze okazy Stradivariego. Najsłynniejszym instrumentem Stradivariego są skrzypce "Mesjasz", które od ukończenia w roku 1716 pozostały w posiadaniu Stradivariego i prawie nie dotknięte zębem czasu dotrwały do naszych czasów. Jedyne zmiany w instrumencie wykonał XIX-wieczny francuski lutnik Vuillaume. Obecnie wystawione są w angielskim muzeum Ashmolean w Oksfordzie. Pod koniec życia nadal eksperymentuje. Niesłabnąca inspiracja 90-letniego lutnika owocuje co roku kilkoma instrumentami. Z tego okresu pochodzą takie sławy jak wiolonczela "de Munck" (1730) lub skrzypce 'ex-Kreisler'. Wraz ze swoimi uczniami i synami wykonał ponad 1000 instrumentów smyczkowych (głównie skrzypiec, a także altówki i wiolonczele). Popularnie zwie się jego instrumenty stradivariusami, co jest nawiązaniem do treści jego karteczek rozpoznawczych.Stradivariusy uważane są za największe osiągnięcia lutnicze, stanowiły one wzór dla instrumentów wielu późniejszych lutników. Muzycy jednak wolą grać na innych skrzypcach, głównie współczesnych, gdy nie wiedzą, który z instrumentów został wykonany przez Stradivariusa [1]. Wiele instrumentów zyskało prawdziwą sławę i własną nazwę np. Mesjasz, Delphin, Herkules (własność E. Ysaya), The Emperor (własność J. Kubelika). Pierwszym instrumentem, który przebił się już na dobre do Europy był instrument używany przez Viottiego z 1709 roku.
Większość sławnych wirtuozów grała na instrumentach Stradivariego, bądź Guarneriego del Gesù. Na instrumentach Stradivariego grało wielu Polaków, m.in. Wieniawski, Lipiński, Młynarski, Huberman (którego skrzypce skradziono w latach 30. XX wieku i odnaleziono w 80., następnie odrestaurowane przez Londyńską firmę J&A Beare, obecnie warte kilka milionów funtów są własnością skrzypka Joshui Bella). Instrumenty te noszą imiona od swoich sławnych właścicieli. Na skrzypcach z 1717 roku zwanych Sasserno, grywał Henryk Wieniawski. Na skrzypcach Gibson z 1713 grał Bronisław Huberman. Skrzypce Stradivarius miał w swojej kolekcji Michał Kleofas Ogiński (później nabył je wirtuoz francuski Ch. Lafont). Instrument Stradivariego pochodzący z kolekcji łódzkiego fabrykanta po wojnie został ukradziony przez Rosjan. Grał na nim Igor Ojstrach (władze ZSRR nigdy nie zwróciły skrzypiec do Polski). Można odnotować, że bezpośrednio od Stradivariego zamówił w roku 1715 skrzypce król Polski August II. Skrzypce są obecnie znane pod nazwą "Polski Król".
Ceny stradivariusów nieustannie rosną – kształtuje je rynek dzieł sztuki. Obecnie posiadaczem największej liczby oryginalnych instrumentów Stradivariego oraz kolekcji innych włoskich instrumentów jest Stewart Pollens.
  • awatar Gość: aswmf7 http://www.MHyzKpN7h4ERauvS72jUbdI0HeKxuZom.com
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
Skrzypce – muzyczny instrument strunowy z grupy smyczkowych.Pudło skrzypiec składa się z dwóch lekko wypukłych płyt, wierzchnia często wykonana z drewna świerkowego, dolna z drewna jaworowego. Płyty łączą ze sobą boczki, również z drewna jaworowego. Płyty mają boczne wycięcia w kształcie litery C. Na górnej płycie umieszczone są otwory rezonansowe w kształcie litery f, zwane również efami. Górna płyta wzmocniona jest belką przebiegającą pod struną G. Od wewnątrz płytę górną i dolną rozpiera drewniany kołeczek zwany duszą (przenosi drgania z płyty górnej na dolną). Do pudła rezonansowego przymocowana jest szyjka, na niej znajduje się gryf (bezprogowa podstrunnica), a całość kończy komora kołkowa z główką zwykle w charakterystycznym kształcie ślimaka. 4 struny, podparte na podstawku (zwanym też mostkiem), napinane są za pomocą kołków umieszczonych w komorze kołkowej. Skrzypkowie bardzo często w otwory zaczepienia strun (w strunniku) zakładają jednak mikrostroiki (śrubki służące do dokładnego dostrajania skrzypiec). Strunnik zaczepiony jest (zazwyczaj plastikową) żyłką do guzika umieszczonego w dolnej części skrzypiec.
Struny skrzypiec, niegdyś wykonywane z preparowanych jelit zwierzęcych, dziś niemal wyłącznie wykonywane są z metalu (różne stopy, gdyż ma to wpływ na brzmienie instrumentów).
Smyczek to drewniany, sprężysty pręt, najlepiej z drewna fernambukowego, na który naciąga się włosie (najlepiej naturalne, przygotowane z końskiego ogona). Z jednej strony włosie jest umieszczone w główce smyczka (szpic), a u dołu - w żabce (zwykle drewniana - wykonana z hebanu lub innego gatunku twardego drewna, ale może być też plastikowa czy z kości słoniowej). Na końcu żabki znajduje się śrubka służąca do odpowiedniego naciągnięcia włosia.
W swojej historii budowniczy skrzypiec, lutnicy, szukając idealnego brzmienia instrumentu, eksperymentowali z jego wymiarami, materiałami (np. do dziś posądza się Stradivariego, iż cała tajemnica jego instrumentów tkwi w składnikach lakieru). Działo się tak zwłaszcza w baroku, a potem w XIX wieku. Powstały więc różne typy skrzypiec, tzw. szkoły - są one w zasadzie nierozróżnialne dla zwykłego człowieka, ale mają wielkie znaczenie dla historii tego instrumentu.krzypek opiera instrument na lewym ramieniu, przytrzymując głową (kładąc ją na podbródku). Lewą ręką chwyta szyjkę, palcami naciskając struny w odpowiednich miejscach dla pożądanego dźwięku. W prawej ręce zaś trzyma smyczek, który opierając o strunę przesuwa w miejscu między podstawkiem a gryfem. Taka gra określana jest arco, może także szarpać struny palcami - ten sposób to pizzicato. Jest wiele rodzajów gry smyczkiem (rodzaje artykulacji) - legato (gra ciągła), détaché, portato (smyczki oddzielane), podrzucane, podbijane, odbijane - wszystkie te umiejętności świadczą o dobrym opanowaniu gry przez skrzypka.
Również lewa ręka ma swoje specjalizacje - grę w pozycjach (od 1 do 12), sposób i jakość wibracji (ruchu palca wzdłuż struny - w celu zmiękczenia dźwięku) celność palcowa (intonacja), biegłość (szybkość stawiania palców), chwytanie wielodźwięków (dwudźwięków). Nuty zapisywane są w kluczu wiolinowym.Do najsłynniejszych budowniczych skrzypiec wszech czasów należy Antonio Stradivari. Wytworzył on około 1100 egzemplarzy, z których wiele zachowało się do dziś. Skrzypce Stradivariego są przedmiotem pożądania współczesnych instrumentalistów, stać na nie jednak tylko najbogatszych, często też są własnością instytucji, fundacji lub skarbu państwa.
W ostatnim dziesięcioleciu na publicznych aukcjach sprzedano sześć par skrzypiec pochodzących z pracowni Stradivariego. Osiągnęły one następujące ceny:
listopad 1990- 820 000 GBP za instrument z 1720 r.
1 listopada 1994 - 501 390 USD
21 marca 1995 - 610 670 USD
20 czerwca 1995 - 604 555 USD
31 października 1995 - 219 620 USD
19 marca 1997 - 202 520 USD
18 listopada 1998 - 877 422 USD
 

 
Zespół Państwowych Szkół Muzycznych w Koszalinie.
Akademia Muzyczna im. Grażyny i Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi.
Szkoła Muzyczna I st. w Gdańsku-Wrzeszczu im. Grażyny Bacewicz
Państwowa Szkoła Muzyczna I st. w Radomsku im. Grażyny Bacewicz
Zespół Państwowych Ogólnokształcących Szkół Muzycznych I i II stopnia nr 3 im. Grażyny Bacewicz w Warszawie
Szkoła Muzyczna I st. im. Grażyny Bacewicz we Wrocławiu
Plac Zabaw im. Grażyny Bacewicz w Tychach
Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia im. G. Bacewicz w Limanowej
Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia im. Grażyny Bacewicz w Jaworznie
Państwowa Szkoła Muzyczna w Nowej Soli
Osiedle im. Grażyny Bacewicz w Łodzi
 

 
1933 I nagroda na konkursie kompozytorskim Towarzystwa "Aide aux femmes de professions libres" w Paryżu za Kwintet Na Instrumenty Dęte
1936 II nagroda na konkursie kompozytorskim Towarzystwa Wydawniczego Muzyki Polskiej za Trio Na Obój, Skrzypce I Wiolonczelę, wyróżnienie za Sinfoniette na orkiestrę smyczkową
1949 II nagroda (pierwszej nie przyznano) na Konkursie Kompozytorskim Im. Fryderyka Chopina, zorganizowanym przez Związek Kompozytorów Polskich w Warszawie za Koncert Fortepianowy
1951 I nagroda na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Liege za Kwartet Smyczkowy nr 4
1956 II nagroda na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim w Liege za Kwartet Smyczkowy nr 5
1960 III Lokata podczas Międzynarodowej Trybuny Kompozytorów UNESCO w Paryżu za Muzykę na smyczki, trąbkę i perkusję
1965 Nagroda rządu belgijskiego i złoty medal na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorów w Brukseli za koncert skrzypcowy nr 7
Ponadto Grażyna Bacewicz została uhonorowana szeregiem nagród za całokształt twórczości, kilkakrotnie przyznawano jej nagrody państwowe. Została również odznaczona Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1949) i I klasy (1959), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1953), Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[4] oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1955). Otrzymała również Nagrody Państwowe III i II stopnia (1952, 1956). Z okazji setnej rocznicy urodzin artystki, rok 2009 w polskiej muzyce ogłoszono rokiem Grażyny Bacewicz.
Z okazji 100. rocznicy jej urodzin Poczta Polska wprowadziła do obiegu znaczek, na którym umieszczono fotografię artystki.
 

 
orkiestrowe
Sinfonietta na ork. smyczk. (1929)
Suita na ork. smyczk. (1931)
3 karykatury (1932)
Convoi de joie (Pochód radości) (1933)
Symfonia (zaginęła) (1933)
Sinfonietta na ork. smyczk. (1935)
(wyróżnienie Towarzystwa Wyd. Muzyki Pol., Warszawa 1936)
Dorobek kompozytorski
Rodzaj twórczości Liczba dzieł
Muzyka wokalna
Pieśni 14
Muzyka chóralna
Muzyka instrumentalna
Symfonie 4
Koncerty 8
Muzyka kameralna 17
Inne formy orkiestralne 1
Opery 1
Balety 1
Utwory na fortepian 9
RAZEM 55
Symfonia (1938)
Uwertura (1943)
I Symfonia (1945)
Symfonia na ork. smyczk. (zaginęła) (1946)
Introdukcja i Kaprys (1947)
(wyróżnienie na Konkursie Kompoz.im. K. Szymanowskiego 1948)
Koncert na ork. smyczk. (1948)
(Nagr. Państwowa III st. 1950)
II Symfonia (1951)
III Symfonia (1952)
IV Symfonia (1953)
(nagr. MKiS 1955)
Uwertura polska (1954)
Partita (transkr. Partity na skrz. i fort.) (1955)
Wariacje symfoniczne (1957)
Muzyka na smyczki, trąbki i perkusję (1958)
(III nagr. Międzynarod. Trybuny Kompozytorów UNESCO, Paryż 1960)
Pensieri notturni (1961)
(nagr. II st. MKiS 1962)
Koncert na wielką orkiestrę symfoniczną (1962)
Musica sinfontca in tre movimenti (1965)
Divertimento na ork. smyczk. (1965)
Contradizione na ork. kam. (1966)
In una parte (1967)
Ponadto dla Polskiego Radia:


Pomnik Grażyny Bacewicz w Bydgoszczy (w otoczeniu Filharmonii Pomorskiej jako jeden z posągów galerii pomników kompozytorów i wirtuozów)


Tablica pamiątkowa na fasadzie kamienicy przy ul. Koszykowej 35 w Warszawie, miejscu zamieszkania Grażyny Bacewicz w latach 1936-1962, odsłonięta w 1983[3]
Mazur (1944)
Suita Pod Strzechą (1945)
Suita Ze Starej Muzyki (1946)
Suita (1946)
Szkice Ludowe (1948)
I Taniec polski (1948)
Groteska (1949)
Oberek (1949)
Walc (1949)
Kaprys polski (1949)
Suita Tańców Polskich (1950)
Serenada (1950)
II Taniec Polski (1950)
Krakowiak (1950)
Taniec mazowiecki (1951)
Oberek Noworoczny (1952)
Suita z baletu „Z Chłopa Król" (1954)
na instrumenty solowe i orkiestrę
I Koncert skrzypcowy (1937)
II Koncert skrzypcowy (1945)
III Koncert skrzypcowy (1948)
(nagr. MKiS 1955)
Rapsodia polska na skrzypce (1949)
Koncert fortepianowy (1949)
(II nagr. na II Konkursie Kompoz. im. F. Chopina 1949)
IV Koncert skrzypcowy (1951)
(Nagr. Państwowa II st. 1952)
I Koncert wiolonczelowy (1951)
V Koncert skrzypcowy (1954)
VI Koncert skrzypcowy (1957)
II Koncert wiolonczelowy (1963)
VII Koncert skrzypcowy (1965)
(nagr. Rządu Belgijskiego i zloty medal na Międzynarod. Konkursie Kompoz. im. Królowej Elżbiety Belg., Bruksela 1965)
Koncert na 2 fort. (1966)
Koncert na altówkę (1968)
kameralne
I Kwartet smyczkowy (1938)
II Kwartet smyczkowy (1943)
Suita na 2 skrz. (1943)
Łatwe duety na tematy ludowe na 2 skrz. (1945)
III Kwartet smyczkowy (1947)
(nagr. MKiS 1955)
Kwartet na 4 skrz. (1949)
IV Kwartet smyczkowy (1950)
(I nagr. na Międzynarod. Konkursie Kompoz., Liege 1951, Nagr. Pań stwowa II st. 1952)
V Kwartet smyczkowy (1955)
(II nagr. na Międzynarod. Konkursie Kompoz., Liege 1956)
VI Kwartet smyczkowy (1960)
Quartetto per 4 violoncelli (1964)
VII Kwartet smyczkowy (1965)
Kwintet na instr. dęte (1932)
(nagr. Paryż 1933)
Trio na ob., skrz. i wioloncz. (1935)
(nagr. Towarzystwa Wyd. Muzyki Pol., Warszawa 1936)
Sonata na ob. i fort. (1936)
Andante sostenuto na skrz. (lub wioloncz.) i org.
(transkrypcja IV cz. Sonaty da camera na skrz. i fort.) (1945)
Trio na ob., kl. i fg. (1948)
Łatwe utwory na kl. i fort. (1948)
Oberek nr 1 na kl. i fort. (1949)
Wiwat na kl. i kwartet smyczk. (1950)
I Kwintet fortepianowy (1952)
Inkrustacje na waltornię i zespół kam. (1965)
Trio na ob., hf. i perk. (1965)
II Kwintet fortepianowy (1965)
na skrzypce i fortepian
Partita (1930)
Kaprys nr 1 (1932)
Witraż (1932)
Kaprys nr 2 (1933 lub 1934)
Pieśń litewska (1934)
Temat z wariacjami (1934)
Andante i allegro (1934)
Legenda (1945)
Concertino w I—III pozycji (1945)
Sonata da camera (1945)
Łatwe utwory w I pozycji (1946)
Kaprys (1946)
II Sonata (1946)
III Sonata (1947)
Taniec polski (1948)
Łatwe utwory w I—III pozycji (1949)
Melodia i Kaprys (1949)
I Oberek (1949)
IV Sonata (1949)
(nagr. na Festiwalu Muzyki Pol. 1951, Nagr. Państwowa II st. 1952)
Taniec antyczny (1950)
Taniec mazowiecki (1951)
V Sonata (1951)
II Oberek (1952)
Taniec słowiański (1952)
Kołysanka (1952)
Humoreska (1952)
Partita (1955)
na instrumenty solo
skrzypcowe
Sonata (1929)
Sonata (1941)
Kaprys polski (1949)
II Kaprys (1952)
II Sonata (1958)
4 capricci (1968)
fortepianowe
Temat z wariacjami (1924)
Preludium (1928)
Allegro (1929)
Sonata (1930)
Trios pieces caracteristiques (1932)
Toccata (1932)
Sonatina (1933)
Suita dziecięca (1933)
Scherzo (1934)
Sonata (1935)
3 Groteski (1935)
3 preludia (1941)
I Sonata (1949)
(III nagr. na II Konkursie Kompoz. im. F. Chopina 1949)
Krakowiak koncertowy (1949)
(III nagr. na II Konkursie Kompoz. im. F. Chopina 1949)
Etiuda tercjowa (1952)
II Sonata (1953)
Sonatina (1955)
10 etiud (1957)
Mały tryptyk (1965)
na inne instrumenty
Esquisse per organo (1966)
Kaprysy polskie na kl. (1952)
wokalno-instrumentalne
pieśni na głos solo i fortepian
Trzy róże (poezje arab. z X w., przekład L. Staffa) (1934)
Mów do mnie, miły (R. Tagore, przekład J. Kasprowicza) (1936)
3 pieśni: Mamidio, Inna, Samotność (poezje arab. z X w., przekład L. Staffa) (1938)
Oto jest noc (K. I. Gałczyński) (1947)
Smuga cienia (W. Broniewski) (1948)
Rozstanie (R. Tagore, przekład J. Kasprowicza) (1949)
Usta i pełnia (K. I. Gałczyński) (1949)
Dzwon i dzwonki (A. Mickiewicz) (1955)
(nagr. na Konkursie ZKP W 100. rocznicę śmierci A. Mickiewicza)
Nad wodą wielką i czystą (A. Mickiewicz) (1955)
Boli mnie głowa, (pieśń żartobliwa) (G. Bacewicz) (1955)
Sroczka (ludowy) (1956)
Zaloty na chór m. (A. Mickiewicz) (1968)
na głosy solowe, chór i orkiestrę
Psalm „De profundis clamavi ad te Domine" (1932)
3 pieśni na tenor solo i ork. (poezje arab. z X w., przekład L. Staffa) (1938)
Kantata olimpijska na chór miesz. i ork. (oda Pindara) (1948)
(wyróżnienie na Między narod. Olimpijskim Konkursie Sztuki, Londyn 1948)
Akropolis, kantata na 600-lecie UJ, na chór miesz. i ork. (według Akropolis S. Wyspiańskiego) (1964)
Przygoda króla Artura, opera radiowa (E.Fischer według legendy staroceltyckiej) (1959)
(nagranie Polskie Radio 1960)
balety
Z chłopa król (A.M. Swinarski według P. Baryki) (1953/54)
Esik w Ostendzie, balet komiczny, 1 -akt. (L. Terpilowski według T. Boya-Żeleńskiego) (1964)
Pożądanie, 2-akt. (M. Bibrowski według Le desir attrape par la queue P. Picassa) (1968–69)
 

 
Grażyna Bacewicz (ur. 5 lutego 1909[1][2] w Łodzi, zm. 17 stycznia 1969 w Warszawie) – polska kompozytorka i skrzypaczka.Urodziła się w polsko-litewskiej rodzinie o tradycjach muzycznych. Jej ojciec i brat Vytautas (Witold) używali nazwiska Bacevičius, drugi brat to Kiejstut Bacewicz. Oprócz braci miała jeszcze siostrę Wandę. Mężem jej był lekarz internista – Piotr Andrzej Biernacki.
Grażyna Bacewicz studiowała w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie pod kierunkiem Kazimierza Sikorskiego (kompozycja) i Józefa Jarzębskiego (skrzypce), a także Józefa Turczyńskiego (fortepian).
Wkrótce zaczęła odnosić sukcesy jako kompozytorka (pierwsze nagrody) i skrzypaczka (1935 pierwsze wyróżnienie na I Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego). Występowała w Polsce i za granicą; przed II wojną światową odbyła liczne podróże artystyczne do Francji, Hiszpanii i krajów bałtyckich, po II wojnie do Belgii, Czechosłowacji, ZSRR, Rumunii, na Węgry i ponownie do Francji (1946 w Paryżu wykonała I Koncert skrzypcowy K. Szymanowskiego pod dyr. P. Kleckiego). Jej grę cechowały: nieskazitelnie czysta intonacja, precyzja rytmiczna oraz wyczucie formy utworu i jego stylu, niezawodna pamięć muzyczna, inteligencja i finezja interpretacji, a także łatwość techniczna. Wykonywała publicznie nie tylko swoje utwory skrzypcowe, ale niekiedy i fortepianowe (m.in. II Sonatę).
W latach 50. rzuciła karierę estradową i poświęciła się głównie komponowaniu. Przez wiele lat tworzyła w stylu neoklasycznym (najczęściej pojawiał się wtedy w jej twórczości cykl sonatowy), potem przechodziła stopniowo ku muzyce bardziej ekspresyjnej. Przez różnorodną fakturę utworów, klarowność i logikę wypowiedzi zdobyła trwałą pozycję w klasycznym repertuarze koncertowym.
Zajmowała się także pedagogiką: 1934/35 i 1945/46 wykładała harmonię, kontrapunkt i solfeż oraz prowadziła klasę skrzypiec w konserwatorium w Łodzi, od 1966 aż do śmierci prowadziła klasę kompozycji w PWSM w Warszawie. Brała czynny udział w życiu organizacyjno-muzycznym, m.in. zasiadając w jury polskich i zagranicznych konkursów wykonawczych i kompozytorskich (Poznań, Paryż, Moskwa, Liège, Neapol, Budapeszt); od 1962 aż do śmierci (zawał serca) pełniła też funkcję wiceprezesa Związku Kompozytorów Polskich.Początkowo gry na fortepianie i skrzypcach uczył ją ojciec – Vincas Bacevičius (Wincenty Bacewicz). Od roku 1919 kontynuowała edukację muzyczną w Konserwatorium Muzycznym Heleny Kijeńskiej-Dobkiewiczowej w Łodzi, gdzie kształciła się w zakresie gry na skrzypcach, fortepianie oraz teorii muzyki, chodząc jednocześnie do gimnazjum humanistycznego Janiny Pryssewiczówny.
W 1923 roku wraz z całą rodziną przeniosła się do Warszawy. Od 1924 roku uczęszczała do Konserwatorium Warszawskiego. Studiowała kompozycję w klasie Kazimierza Sikorskiego, grę na skrzypcach pod kierunkiem Józefa Jarzębskiego i grę na fortepianie u Józefa Turczyńskiego. Równocześnie podjęła studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim, z których jednak po półtora roku zrezygnowała. Przerwała także dalszą naukę gry na fortepianie. W roku 1932 ukończyła Konserwatorium, uzyskując dwa dyplomy – z gry na skrzypcach i kompozycji.
W tym samym roku dzięki hojności Ignacego Jana Paderewskiego otrzymała stypendium na studia kompozytorskie w École Normale de Musique w Paryżu, które odbyła w latach 1932–1933 pod kierunkiem Nadii Boulanger. Uczęszczała tam również na prywatne lekcje gry na skrzypcach do Andre Toureta. Ponownie wyjechała do stolicy Francji w roku 1934, aby kształcić się u węgierskiego skrzypka – Carla Flescha. Obecnie jest patronem Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej w Koszalinie.Jako solistka zaczęła odnosić sukcesy już w 1935 roku, kiedy otrzymała pierwsze wyróżnienie na I Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego w Warszawie. W latach 1936–38 współpracowała z warszawską Orkiestrą Polskiego Radia, zorganizowaną przez Grzegorza Fitelberga, w której grała partię pierwszych skrzypiec. Praca w orkiestrze dała jej możliwość wzbogacenia wiedzy w zakresie instrumentacji. Przed II wojną światową również wiele koncertowała – często wspólnie z bratem Kiejstutem, znanym pianistą – w wielu krajach, m.in. na Litwie, we Francji i Hiszpanii. Podczas okupacji niemieckiej występowała na koncertach konspiracyjnych i koncertach Rady Głównej Opiekuńczej. Po wojnie kontynuowała działalność koncertową do 1953 roku. Dawała recitale w Belgii, Czechosłowacji, ZSRR, Rumunii, na Węgrzech i we Francji.
Równocześnie w 1945 roku podjęła pracę w Państwowym Konserwatorium Muzycznym (obecnie: Akademii Muzycznej) w Łodzi, gdzie wykładała przedmioty teoretyczne i prowadziła klasę skrzypiec. W latach 50. poświęciła się prawie wyłącznie kompozycji i nauczaniu. Od 1966 roku (od 1967 jako profesor zwyczajny) aż do śmierci pracowała w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, prowadząc klasę kompozycji. Ponadto często brała udział – jako juror – w konkursach skrzypcowych i kompozytorskich, m.in. w Liège, Paryżu, Moskwie, Neapolu, Budapeszcie, Poznaniu i Warszawie. W latach 1955–57 i 1960–69 pełniła również funkcję wiceprezesa Związku Kompozytorów Polskich.Grażyna Bacewicz należała do licznej grupy polskich kompozytorów z lat międzywojennych i powojennych tworzących w stylu neoklasycznym. Nigdy natomiast nie ugięła się i nie skomponowała utworu socrealistycznego. Znakomity warsztat zawdzięczała w dużej mierze studiom u Nadii Boulanger, co wykorzystywała umiejętnie w swojej obfitej i różnorodnej twórczości.
Jako wykształcona i koncertująca skrzypaczka szczególną uwagę poświęciła muzyce na skrzypce oraz inne instrumenty smyczkowe. Była autorką siedmiu koncertów skrzypcowych, dwóch koncertów wiolonczelowych i koncertu altówkowego. Napisała także siedem kwartetów smyczkowych, pięć sonat na skrzypce i fortepian oraz dwie sonaty na skrzypce solo.
Przynajmniej niektóre z tych kompozycji, obok kilku innych dzieł kameralnych, a także symfonicznych, konkurują na estradach koncertowych z "męskimi" utworami z pełnym powodzeniem do dzisiaj. W historii muzyki – co najmniej polskiej – uważana jest za pierwszą kobietę, której udało się wejść do grona kompozytorów zaliczanych do wybitnych.Bacewicz pisarstwem zajmowała się w latach 60. Jest autorką kilku powieści i nowel – pozostających jednak nadal w rękopisie – oraz tomiku opowiadań "Znak szczególny" ("Czytelnik", Warszawa 1970; II wyd.: 1974).
 

 
Poznałam 2 dziewczyny jedna chodzi do 6 a druga do 4 klasy w szkole muzycznej. Starsza gra na fortepianie, a młodsza na wiolonczeli. Bardzo jestem zadowolona z nowej znajomości.
 

 
Nagrody i wyróżnienia

Radio Regenbogen Award, (2008)
Echo Classics, (2008)- Album "Virtuoso"
GQ (2008) - Man of the year
Goldene Feder, (maj 2009)
Goldener Geigenbogen, (maj 2009)
Golden Camera, (styczeń 2010)
World's Fastest Violinist, Guinness World Record
Echo Classics, (2010) - Album "Classic Romance"
Echo Pop, (2011) - Album "Rock Symphonies"
Echo Classics, (2012) - Album "Legacy"
Echo Pop, (2013) - Nominacja Album "Music"
Champagne-Preis für Lebensfreude (2013) - nagroda "Szampan Dla Uśmiechu"
 

 
DVD
David Garrett Live - In Concert & In Private (2009)
David Garrett: Rock Symphonies – Open Air Live ; znany także pod tytułem Live On A Summer Night (2011)
David Garrett: Legacy -Live In Baden Baden (2011)
David Garrett: Music -Live In Concert (2012)
 

 
Trasy Koncertowe
David Garrett - Virtuoso Tour (2008)
David Garrett - Encore Tour (2009)
David Garrett - Classic Romance Tour (2010)
David Garrett - Rock Symphonies Tour (2010-2011)
David Garrett - Rock Anthems Tour (2012)
David Garrett - Orchester Tour (2013)
David Garrett - Music Tour (2013)
+ wcześniejsze koncerty klasyczne oraz trasy po USA.
 

 
Albumy studyjne
Mozart: Violinkonzerte (1995)
Violin Sonata (1995)
Paganini Caprices (1997)
Tchaikovsky, Conus: Violin Concertos (2001)
Pure Classics (2002)
Free (2007)
Virtuoso (2007)
Encore (2008)
David Garrett (2009)
Classic Romance (2009)
Rock Symphonies (2010)
Legacy (2011)
Music (2012)
14 (2013)

Pozostałe
Nokia Night of the Proms (2004)
The New Classical Generation 2008 (2008)
 

 
David Garrett, właściwie David Bongartz (ur. 4 września 1980 w Aachen) – Niemiecko-amerykański skrzypek i muzyk.Garrett urodził się w Aachen (Akwizgran) w Niemczech jako syn amerykańskiej prima baleriny, Dove Marie Garrett, i niemieckiego prawnika oraz sędziego Georga Petera Bongartza. Jako pseudonim artystyczny przyjął nazwisko matki, gdyż jest ono łatwiejsze do wymówienia.Swoje pierwsze skrzypce otrzymał od brata.W wieku 11 lat otrzymał swojego pierwszego Stradivariusa.W 2003 roku David nabył skrzypce za 1mln dolarów wyprodukowane w 1772 roku przez Giovanni Battista Guadagnini.W 2008 roku David w wyniku upadku po występie w London's Barbican Hall zniszczył swoje skrzypce Guadagnini (1772). Od 2009 roku gra na Stradivarius 'ie (1716 r.) David zaczął grać na skrzypcach w wieku czterech lat. Jego mama mówi ,że od początku wykazywał miłość do skrzypiec w odwrotności do jego brata Alexandra, który później przekazał swoje skrzypce bratu. W wieku 5 lat wygrał pierwszy konkurs ,a w wieku 7 lat dawał koncerty. Mając trzynaście lat podpisał kontrakt z czołową wytwórnią klasyczną Deutsche Grammophon. Studiował Royal College Of Music w Londynie, której nie ukończył. W tamtym czasie jego nauczycielką była Ida Haendel, u której pobierał lekcje. Nauczycielka, przyjaciółka i mentorka wspomina: „Grał dla swych kolegów Koncert Czajkowskiego. Nikt nie mógł uwierzyć, że ten młody chłopiec może grać z tak wielką dojrzałością". Lata nauki były z jednej strony pasmem sukcesów i radości, z drugiej jednak okupione były wielkim wysiłkiem i poświęceniem. Sam artysta wspomina ten czas z mieszanymi uczuciami: „Ogromnie dużo wówczas ćwiczyłem. Miałem wtedy szansę zrozumieć, czym jest samotność, ale dzięki temu doświadczeniu moja muzyka dziś jest pełniejsza. Dzisiejsze interpretacje byłyby o wiele uboższe, gdybym nie doznał wówczas tego, czego doświadczyłem”. Pierwszy duży koncert Garretta miał miejsce w 1991 r. z Filharmonikami Hamburskimi. Wtedy jego nazwisko zaczęło być znane i szybko dotarło do Zubina Mehty, który kilka lat później przyjął trzynastoletniego Garretta pod swoje skrzydła, oferując mu występy na wielu prestiżowych festiwalach. „Jego talent pochodzi od Boga” – wspomina dyrygent. A David Garrett: „Mehta był pierwszym człowiekiem, który mnie nie krytykował, a dał mi potężną dawkę wsparcia, zaufania i pewności siebie”. Wielki dyrygent Claudio Abbado podsunął Garrettowi pomysł podpisania kontraktu z Deutsche Grammophon. Ojciec skrzypka zaproponował wówczas nagranie wszystkich kaprysów Paganiniego. „To świetny pomysł, tato” – skonstatował chłopiec – „pomijając fakt, że znam tylko dwa”. To był trudny okres dla młodego muzyka. Nie na tyle dojrzały, by móc decydować o sobie, musiał zgodzić się na wiele. Mnóstwo decyzji zapadło wówczas poza nim: „To wszystko potoczyło się błyskawicznie. Nie znajdowałem w tym siebie, to nie było dla mnie” – mówi. Wewnętrzny konflikt zaowocował protestem organizmu. Przez trzy lata artysta zmagał się z bólem ramienia: "Wszystko było niespójne – i moje ciało, i emocje". Nadal jednak ćwiczył. Trafił wówczas do wielkiego skrzypka, Issaka Sterna, u którego pobierał lekcje. Nauczyciel ganił go bardziej niż wszystkich pozostałych swoich uczniów. "Zapytałem go kiedyś, dlaczego to robi. Dlaczego najwięcej krytykuje właśnie mnie"wspomina Garrett. Stern odpowiedział wówczas: „Ponieważ niewiele mnie obchodzą inni uczniowie. Ty jeden mnie obchodzisz”. „To był największy komplement, jaki kiedykolwiek usłyszałem” – mówi artysta. Bez porozumienia z rodzicami przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczął naukę w słynnej Julliard School Of Music, studiując pod kierownictwem słynnego skrzypka Itzhaka Perlmana. Okres nauki w Julliard School był dla Garretta czasem odnajdywania siebie i swojej drogi jako skrzypka. Przyjaciół znalazł wówczas nie wśród wiolinistów, a na wydziałach tańca i dramatu: „Uwielbiam grać dla ludzi, więc czegokolwiek wówczas ode mnie chcieli, grałem. Muzyka taneczna, jazz, rock… wszystko. To był pierwszy raz, kiedy zorientowałem się, że lubię także inną muzykę niż klasyczna. Wtedy chyba zaczęła się moja przygoda z projektami crossoverowymi”. By zdobyć pieniądze na utrzymanie zatrudnił się, jako pomocnik kelnera oraz model, pojawiając się na łamach magazynu Vouge i na wybiegach The Fashion Week (m.in. prezentując kolekcję Armaniego).
 

 
Kamilla Staszak: – Pani ostatnia płyta „Choreography” ukazała się w 2004 r. Co się z panią działo przez ostatnie kilka lat?
Vanessa Mae: – Leniuchowałam. Długo spałam, spędzałam czas z moim narzeczonym i przyjaciółmi, podróżowałam, ale dla przyjemności, a nie jak wcześniej z koncertu na koncert. Mieszkam cały czas w Wielkiej Brytanii, ale uwielbiam spędzać czas w Szwajcarii. W alpejskim Zermatt kupiłam mały domek i elektryczny samochód, gdyż spalinowe są tam zabronione ze względu na ochronę środowiska. Zgadzałam się tylko na rzadkie występy, które mnie zainteresowały. Uwielbiam grać i być na scenie, ale już nic nie muszę sobie udowadniać, mogę sobie pozwolić wyłącznie na przyjemności.
I niczego nie robi pani zawodowo?
Muszę codziennie ćwiczyć. Poza tym planuję wydanie nowej płyty, ale nie mam ochoty się z nią śpieszyć, bo wiem, że potem będę zobowiązana pojechać w męczącą trasę promocyjną. Wcześniej w takich trasach w ciągu roku bywałam nawet w 35–40 krajach i nie wiedziałam, gdzie się budzę. Bardziej ekscytuje mnie pewien projekt telewizyjny, który niedawno mi zaproponowano, ale nie wolno mi nic więcej na ten temat powiedzieć.
Nie brakuje pani związanej ze sławą adrenaliny?
Byłam tym wszystkim bardzo zmęczona. Zwłaszcza rozgłosem, gdyż jestem osobą, która najlepiej czuje się w domu. Właśnie wróciłam z nagrania programu „Idol”, gdzie jeden z uczestników grający na skrzypcach chciał się ze mną spotkać. Będzie grał mój utwór, gdyż jestem dla niego wzorem do naśladowania.
Popularność towarzyszyła mi od najmłodszych lat, ale nie mogłam się do niej przyzwyczaić. Dlaczego ja miałabym być dla kogoś idolką? Oczywiście ja także miałam swoich idoli, jak Michael Jackson lub Prince. Wiele osób ukształtowało moje muzyczne gusty, ale bycie gwiazdą jest obce mojej naturze i może dlatego nie ciągnie mnie, aby znowu wrócić na scenę, jechać na koncerty, wydawać płyty.
Cały ten medialny szum, który towarzyszył mojej karierze, miał swoje miłe strony, ale wszystko toczyło się, jakbym ja w tym nie uczestniczyła, stała obok i przyglądała się z lekkim zdziwieniem.
Czyli nie zobaczymy już pani w Polsce?
Oczywiście, że jeszcze przyjadę! Byłam u was trzy razy i za każdym razem spotkałam się z wyjątkowym przyjęciem.
Gdzie indziej też nie brakowało fanów...
To prawda, ale stojąc samotnie na scenie, czujesz pozytywne fale płynące od publiczności, które powodują, że twoja muzyka sięga chmur. Albo kiedy wieje chłodem, opada jak nieudany suflet, a ty razem z nim. Nie szukałam jakiegoś ezoterycznego wytłumaczenia tego fenomenu, podchodzę do życia w sposób racjonalny, ale tak właśnie jest. I w Polsce, dzięki ludziom, którzy przychodzili na moje koncerty, działa się rzecz magiczna. W czasie występów w Sopocie spotkałam Annie Lennox. Usłyszałam od niej: „Pamiętaj, że to bardzo samotne życie”. Miałam wówczas chyba 16 lat. Usłyszeć coś takiego od osoby, która jest dla ciebie autorytetem, nie nastraja optymistycznie do kariery.
Z dzisiejszej perspektywy zgadza się pani z nią?
Raczej nie. W moim przypadku nie była to kwestia samotności, ale niemożności nawiązania kontaktów z rówieśnikami. Nie miałam czasu, za dużo pracowałam, ale teraz jestem bardziej zrelaksowana i nadganiam chwile, których nie zaznałam w młodości, oraz zbieram doświadczenia.
Powiedziała pani, że nie chce, by przy jej muzyce ludzie płakali, ale żeby byli szczęśliwi. Myślę, że potrzebujemy muzyki, która pomoże nam w przeżywaniu obu tych emocji. A pani muzyka była świeża i pełna pozytywnych wibracji.
Każdy nastolatek chce znaleźć ujście dla rozpierającej go energii. Dla mnie takim wentylem była muzyka. Nie bałam się, że komuś się nie spodoba to, co robię lub będę krytykowana. Nie kalkulowałam, ile zarobię, a może stracę. Myślę, że lęk o takie rzeczy przychodzi z wiekiem. Z powodu doświadczeń, które nas w życiu spotykają, stajemy się ostrożniejsi i bardziej zastanawiamy się nad tym, co i w jaki sposób robimy. Czasami chyba za bardzo przeliczamy wszystkie za lub przeciw.
W rankingu magazynu „People” znalazła się pani wśród 50 najpiękniejszych ludzi świata. Czy trudno być ładną dziewczyną w świecie muzyki poważnej?
Myślę, że łatwiej za względu na reklamę. Uroda w tym pomaga. Pamiętam, że kiedy podpisywałam swój pierwszy kontrakt z wytwórnią płytową, to spece od marketingu byli zachwyceni.
Na okładce singla „Toccata and Fugue” wyłania się pani z morza, grając na skrzypcach w mokrym podkoszulku…
Miałam wówczas zaledwie 15 lat i sama wybrałam to zdjęcie, bo uważałam, że jest świeże i oryginalne. Wzbudziło tyle kontrowersji, uważano nawet, że jest pornograficzne, a ja do dziś nie rozumiem dlaczego.
Nie spotkała się pani z przejawami szowinizmu, że taka śliczna i młodziutka to nie może być naprawdę dobra, dopóki nie będzie miała trochę zmarszczek?
Świat się zmienia i myślę, że miałam szczęście urodzić się kilka lat później, kiedy wiele kobiet przede mną udowodniło, że można być zarówno atrakcyjną, jak i świetną w tym, co się robi. Poza tym bycie muzykiem to tzw. wolny zawód. Artyści zawsze byli bardziej otwarci na pewne zmiany społeczne niż, powiedzmy, pracownicy banków.
W jaki sposób narodził się pani specyficzny styl?
Kiedy jesteś dzieciakiem, musisz być otoczona ludźmi potrafiącymi wesprzeć twoje pomysły, których ty nie jesteś w stanie jasno określić. Pomysł narodził się z mojej współpracy z matką i producentem. Ta mieszanka muzyki poważnej i popu to efekt tego, że nie lubię czuć się przywiązana do jakiejś konkretnej rzeczy. Lubię mieszanki pod różnymi względami. Daje mi to poczucie wolności.
Czy to wynika z tego, że urodziła się pani w Singapurze, jako kilkulatka przyjechała pani do Londynu, a potem, będąc w nieustannych podróżach, poznawała różne kraje i kultury?
Nie czuję przynależności do żadnej narodowości. Mam brytyjski paszport, ale nie mam ojczyzny. Widać to, kiedy znajomi, a pochodzą z różnych krajów, oglądają mecz piłkarski i trzeba kibicować jednej lub drugiej drużynie. A ja chciałabym, aby to obie wygrały! Jako trzylatka nie rozumiałam, dlaczego moi rodzice się rozwiedli. Nie było to jednak dla mnie problemem, ale kiedy przyjechałam do Wielkiej Brytanii, najbardziej brakowało mi moich dziadków.
Nigdy nie spotkałam się z przejawami rasizmu, chodziłam do prywatnych szkół i spotykałam tam dzieciaki z różnych zakątków świata. Moja matka miała narzeczonych różnych narodowości i ras. Kiedy miałam osiem lat, uznała, że normalna szkoła zabiera mi za dużo czasu, który powinnam
...
 

 
Uroczy dla wielu dziewczyn. Mężczyzna mający wiele fanek i jego utwory...
 

 
Oto kilka zdjęć słynnego skrzypka Henryka Wieniawskiego.
 

 
1935 (Warszawa)
I Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Ginette NEVEU – Francja
II nagroda: Dawid OJSTRACH – ZSRR
III nagroda: Henry TEMIANKA – Wielka Brytania
IV nagroda: Boris GOLDSZTEJN – ZSRR
V nagroda: Ljerko SPILLER – Jugosławia
VI nagroda: Mary Luisa SARDO – Włochy
VII nagroda: Ida HAENDEL – Polska
VIII nagroda: Hubert ANTON – Estonia
IX nagroda: Bronisław GIMPEL – Polska.
1952 (Poznań)
II Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Igor OJSTRACH – ZSRR
II nagroda: Julian SITKOWIECKI – ZSRR, Wanda WIŁKOMIRSKA – Polska
III nagroda: Blanche TARJUS – Francja, Marina JASZWILI – ZSRR, Olga PARCHOMIENKO – ZSRR
IV nagroda: Emil KAMILAROW – Bułgaria, Edward STATKIEWICZ – Polska, Igor IWANOW – Polska,
Henryk PALULIS – Polska
V nagroda: Csaba BOKAY – Węgry
Wyróżnienia: Marta Hidy (Węgry); Ladislav Jásek (Czechosłowacja); Homi Kanga (Indie); Kalman Banyák (Węgry)
1957 (Poznań)
III Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Roza FAJN – ZSRR
II nagroda: Sidney HARTH – USA
III nagroda: Mark KOMISSAROW - ZSRR
IV nagroda: Augustin LEON-ARA – Hiszpania
V nagroda: Ayla ERDURAN – Turcja
VI nagroda: Władimir MALININ – ZSRR
Wyróżnienia: Jiri Sumpik (Czechoslowacja); Zenon Płoszaj (Polska); Jean Leber (Francja); Dora Iwanowa (Bułgaria);
Daphne Godson (Wielka Brytania)
1962 (Poznań)
IV Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Charles TREGER – USA
II nagroda: Oleg KRYSA – ZSRR
III nagroda: Krzysztof JAKOWICZ – Polska
IV nagroda: Izabella PETROSJAN – ZSRR
V nagroda: Mirosław RUSIN – ZSRR, Priscilla A. AMBROSE – USA
VI nagrdoda: Tomasz MICHALAK – Polska
Wyróżnienia: Andrzej Siwy (Polska); Aleksander Arenkow (ZSRR); Antoine Goulard (Francja); Evelio A. Tieles (Kuba);
Jadwiga Kaliszewska (Polska)
1967 (Poznań)
V Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Piotr JANOWSKI – Polska
II nagroda: Michaił BEZWIERCHNYJ – ZSRR
III magroda: Kaja DANCZOWSKA – Polska
IV nagroda: Eduard TATEWOSJAN – ZSRR
V nagroda: Anatolij MIELNIKOW – ZSRR
VI nagroda: Michał GRABARCZYK – Polska, Minczo MINCZEW – Bułgaria
Wyróżnienia: Maria Brylanka (Polska); Ginka Giczkowa (Bułgaria); Małgorzata Błażejewska (Polska)
1972 (Poznań)
VI Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Tatiana GRINDIENKO – ZSRR
II nagroda: Shizuka ISHIKAWA – Japonia
III nagroda: Barbara GÓRZYŃSKA – Polska
V nagroda: Tadeusz GADZINA – Polska, Graczija ARUTUNIAN – ZSRR
VI nagroda: Stefan CZERMAK – Polska
VII nagroda: Edward Zbigniew ZIENKOWSKI – Polska
Wyróżnienia: Stefan Stałanowski (Polska); Magda Sarbu (Rumunia); Machie Oguri (Japonia)
1977 (Poznań)
VII Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Wadim BRODSKIJ – ZSRR
II nagroda: Piotr MILEWSKI – Polska, Michaił WAJMAN – ZSRR
III nagroda: Zachar BRON – ZSRR, Peter ZAZOFSKY – USA
IV nagroda: Charles A. LINALE – Francja
V nagroda: Hiro KUROSAKI – Austria, Anna Aleksandra WÓDKA – Polska
VI nagroda: Kazuhiko SAWA – Japonia
Wyróżnienia: Asa Konishi (Japonia); Keiko Mizuno (Japonia)
1981 (Poznań)
VIII Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Keiko URUSHIHARA – Japonia
II nagroda: Elisa KAWAGUTI – Japonia
III nagroda: Aureli BŁASZCZOK – Polska
IV nagroda: Seiji KAGEYAMA – Japonia
V nagroda: Iwao FURUSAWA – Japonia
VI nagroda: Megumi SHIMANE – Japonia
Wyróżnienia: Lenuta Atanasiu-Ciulei (Rumunia); Bartosz Bryła (Polska); Lothar Strauss (NRD);
Magdalena Suchecka (Polska)
1986 (Poznań)
IX Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Ewgenij BUSZKOW – ZSRR
III nagroda: Nobu WAKABAYASHI – Japonia, Robert KABARA – Polska
IV nagroda: Wiktor KUZNIECOW – ZSRR
V nagroda: Alexander ROMANUL – USA
VI nagroda: Hiroko SUZUKI – Japonia
Wyróżnienia: Dorota Siuda (Polska); Lothar Strauss (NRD); Oleg Pochanowskij (ZSRR); Patricia Shih (Kanada)
1991 (Poznań)
X Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Bartłomiej NIZIOŁ – Polska, Piotr PŁAWNER – Polska
II nagroda: Chie ABIKO – Japonia
III nagroda: Reiko SHIRAISHI – Japonia
IV nagroda: Monika JARECKA – Polska
V nagroda: Tomoko YOSHIMURA – Japonia
Wyróżnienia: Jarosław Żołnierczyk (Polska); Sebastian Gugała (Polska); Roland Orlik (Polska); Eijin Nimura (Japonia);
Ewa Pyrek (Polska); Erika Dobosiewicz (Polska)
1996 (Poznań)
XI Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: nie przyznano
II nagroda: Reiko OTANI – Japonia
III nagroda: Akiko TANAKA – Japonia
IV nagroda: Asuka SEZAKI – Japonia, Łukasz BŁASZCZYK – Polska
V nagroda: Anna RESZNIAK – Polska
VI nagroda: Maria Małgorzata NOWAK – Polska
Wyróżnienia: Chiyoko Noguchi (Japonia); Elina Vähälä (Finlandia); Andrzej Hop (Polska); Erika Dobosiewicz (Polska);
Karina Buschinger (Niemcy)
2001 (Poznań)
XII Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Alena BAEVA – Rosja
II nagroda: Soojin HAN – Korea Południowa, Roman SIMOVIĆ – Jugosławia
III nagroda: Gaik KAZAZIAN – Armenia, Bracha MALKIN – USA, Hiroko TAKAHASHI – Japonia
IV nagroda: Mayuko KAMIO – Japonia
V nagroda: Jarosław NADRZYCKI – Polska
VI nagroda: Alexandra WOOD – Wielka Brytania
Wyróżnienia: Nicolas Dautricourt (Francja), Jakub Haufa (Polska), Mariusz Morys (Polska)
2006 (Poznań)
XIII Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Agata SZYMCZEWSKA – Polska
II nagroda: Airi SUZUKI – Japonia
III nagroda: Anna Maria STAŚKIEWICZ – Polska
IV nagroda: Lev SOLODOVNIKOV – Rosja
V nagroda: Maria MACHOWSKA – Polska, Jarosław NADRZYCKI – Polska
VI nagroda: Wojciech PŁAWNER – Polska
Wyróżnienie: Simeon Klimashevskiy – Rosja
2011 (Poznań)
XIV Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego
I nagroda: Soyoung YOON – Korea Południowa
II nagroda: Miki KOBAYASHI – Japonia
III nagroda: Stefan TARARA – Niemcy
Wyróżnienia: Erzhan Kulibaev (Kazachstan); Aylen Pritchin (Rosja); Arata Yumi (Japonia)
 

 
Od niespełna 80 lat Henryk Wieniawski patronuje Międzynarodowym Konkursom Skrzypcowym, od 1952 roku odbywają się one w Poznaniu; w 2016 roku - po raz piętnasty. Oczekiwani są na nim przedstawiciele kolejnej generacji młodych wirtuozów, wychowanych już w globalizującym się świecie. Częstokroć urodzonych w jednym kraju, nauki pobierających w innym, a zamieszkałych jeszcze gdzie indziej. Na co dzień poddawanych wpływom różnych kultur. Łączy ich jednak muzyka i - jak zawsze - potrzeba zmierzenia z rówieśnikami swoich talentów, umiejętności technicznych, wyobraźni artystycznej. Na miejsce tej konfrontacji wybrali Poznań – miasto, które poszczycić się może najstarszym konkursem skrzypcowym na świecie.

I chociaż w jego jubileuszowej piętnastej edycji chcielibyśmy sprostać nade wszystko aktualnym oczekiwaniom programowym kandydatów i niezwykle ważnemu w tym przedsięwzięciu ogniwu, jakie stanowi publiczność konkursowa, to ani na moment nie zapomnieliśmy, że siłą konkursów Wieniawskiego jest ich historia. A w niej zwłaszcza - nazwiska laureatów i jurorów. Sięgnijmy zatem na chwilę pamięcią w przeszłość…

W 1935 roku - w setną rocznicę urodzin naszego patrona - jego bratanek Adam, sam też kompozytor, zainicjował w Warszawie międzynarodowe spotkania młodych skrzypków; w glorii pierwszych laureatów opuścili je: Francuzka Ginette Neveu (z I nagrodą), u progu wielkiej kariery, tragicznie przerwanej katastrofą lotniczą, Rosjanin Dawid Ojstrach (II nagroda), o którego późniejszej roli w światowej wiolinistyce wprost nie uchodzi przypominać oraz Anglik Henry Temianka (III nagroda). Wśród nagrodzonych byli też m.in. Ida Haendel, Bronisław Gimpel, Grażyna Bacewicz i wielu innych, którym wojna pokrzyżowała artystyczne drogi, a także przerwała tak pięknie rozpoczęte dzieje konkursu.

Po 17 latach szczęśliwie odrodził się on w Poznaniu - mieście, które wobec zniszczonej stolicy - z wielu względów najbardziej było predestynowane do tej roli. Uwielbiał je kiedyś sam Wieniawski. I chociaż w grudniu 1952 roku zjawiło się tutaj zaledwie 23 skrzypków z 7 krajów, to niektóre ich nazwiska do dzisiaj poruszają melomanów. Zwyciężył młodziutki Igor Ojstrach (syn Dawida). Tuż za nim (z II nagrodą ex aequo) byli Wanda Wiłkomirska i Rosjanin Julian Sitkowiecki. III Konkurs (1957 r. z 45 uczestnikami z 16 państw i m.in. z Dawidem Ojstrachem w jury), to rywalizacja między Rosjanką Rozą Fajn i faworytem publiczności, Amerykaninem Sidney Harthem. W 1962 r., już przez nikogo nie kwestionowanym zwycięzcą został jego rodak, fenomenalny Charles Treger. Pięć lat później (1967 r.) triumfował po raz pierwszy Polak Piotr Janowski. VI Konkurs w 1972 r. należał do trzech skrzypaczek: Rosjanki Tatiany Grindienko, Japonki Shizuki Ishikawy i Polki Barbary Górzyńskiej, za to następny w 1977 r. zdominowali mężczyźni: Wadim Brodski, Piotr Milewski i Michaił Wajman. Kolejny turniej (1981 r.) rozegrał się z legendarnym Henrykiem Szeryngiem w roli szefa jurorów i pod znakiem dominacji Japończyków; Obok Keiko Urushihary (I miejsce), jeszcze cztery główne nagrody im przypadły w udziale. IX Konkurs (1986 r.), to triumf Rosjanina Ewgenija Buszkowa. Natomiast jubileuszowa, dziesiąta edycja (1991 r.), z rekordową w całej historii liczbą 54 uczestników, zakończyła się podwójnym sukcesem Polaków – Bartłomieja Nizioła i Piotra Pławnera. Tymczasem w 1996 r. jurorzy pod honorowym przewodnictwem Yehudi Menuhina, nie znaleźli osobowości godnej złotego medalu i dopiero II nagrodą obdarzyli Japonkę Reiko Otani.

Pierwszy w tym stuleciu, a dwunasty z kolei Konkurs Wieniawskiego w 2001 roku otworzył nowy rozdział w dziejach turnieju. Organizatorzy zdecydowali się powierzyć współautorstwo programu, regulaminu i składu jury Shlomo Mintzowi, wioliniście i pedagogowi o uznanym, międzynarodowym autorytecie. Artysta rzeczywiście przyciągnął sporą gromadę ponad 100 ciekawych talentów, spośród których sam wyselekcjonował 46 kandydatów do właściwej rywalizacji. Wygrała ją 16-letnia Rosjanka Alena Bayeva. Trzynasta edycja była efektem doświadczeń poprzedniej. Wraz z zarządem Towarzystwa im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu, wspartym zespołem konsultantów w kraju i za granicą, współtworzył ją Konstanty Andrzej Kulka, jeden z najznakomitszych polskich artystów - muzyków. On też, razem z Wandą Wiłkomirską i Bartłomiejem Niziołem – przedstawicielami dwóch, jakże różnych generacji laureatów Konkursu oraz ośmioma autorytetami gry skrzypcowej ze świata, poszukiwał najgodniejszych młodych wirtuozów lauru Wieniawskiego 2006. Godność tę uzyskała Polka Agata Szymczewska, wykształcona w poznańskiej Akademii Muzycznej oraz w Wyższej Szkole Muzycznej w Hanowerze. Czternasta edycja należała do wyjątkowych. Funkcję przewodniczącego jury objął skrzypek światowego formatu Maxim Vengerov. Honorową przewodniczącą została Ida Haendel. Po raz pierwszy uczestnicy byli kwalifikowani do konkursu na podstawie preselekcji, które w dziewięciu miastach świata (w Bergamo, Londynie, Quebecu, Jokohamie, Seulu, Moskwie, Baku, Brukseli i Poznaniu) osobiście przeprowadził Vengerov. Nowością był również etap z orkiestrą kameralną. Pierwszą nagrodą i Złotym Medalem Towarzystwa Muzycznego im. H. Wieniawskiego została uhonorowana wybitnie utalentowana koreańska skrzypaczka Soyoung Yoon.
 

 
Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy imienia Henryka Wieniawskiego – odbywający się co pięć lat w Poznaniu konkurs oddający hołd wirtuozowi i kompozytorowi Henrykowi Wieniawskiemu, dla skrzypków do 30 roku życia.
Jest to najstarszy konkurs skrzypcowy na świecie. Po raz pierwszy odbył się w 1935 r. w Warszawie. Inicjatorem międzynarodowych spotkań młodych skrzypków był bratanek Henryka, Adam Wieniawski, a organizatorem Warszawskie Towarzystwo Muzyczne. Jego celem było propagowanie muzyki kompozytora oraz zapewnienie promocji wybitnym skrzypkom. Kolejne edycje miały się odbywać co pięć lat, jednak plany przerwała II wojna światowa. Drugi konkurs zorganizowany został dopiero po 17 latach w 1952 r. w Poznaniu. Od tej chwili konkurs odbywa się regularnie co pięć lat w Auli UAM, a organizatorem jest poznańskie Towarzystwo Muzyczne im. H. Wieniawskiego.
Konkurs im. Henryka Wieniawskiego jest najstarszym europejskim konkursem skrzypcowym, oraz członkiem i współzałożycielem Światowej Federacji Międzynarodowych Konkursów Muzycznych z siedzibą w Genewie.
Od 1957 roku konkursowi skrzypcowemu towarzyszy Międzynarodowy Konkurs Lutniczy im. Henryka Wieniawskiego.
XIV Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy im. Henryka Wieniawskiego odbył się w dniach 8–23 października 2011. Kandydaci byli wcześniej kwalifikowani do Konkursu na podstawie preselekcji przeprowadzonych przez Przewodniczącego Jury Maxima Vengerova (z udziałem jurora towarzyszącego).
W Konkursie przyznane zostały trzy nagrody regulaminowe w następującej wysokości:
I nagroda: 30 000 euro i złoty medal
II nagroda: 20 000 euro i srebrny medal
III nagroda: 12 000 euro i brązowy medal
trzy wyróżnienia po 5000 euro
specjalna nagroda pozaregulaminowa ufundowana przez Maxima Vengerova:
12 indywidualnych lekcji dla jednego z uczestników Konkursu
W 1935 Ida Haendel mając 7 lat była najmłodszym uczestnikiem I Konkursu skrzypcowego im. Henryka Wieniawskiego w Warszawie (zdobyła siódmą lokatę).
 

 

:(

Hej ! Przepraszamy że ostatnimi czasy zaniedbałyśmy bloga. Blog jest dla nas bardzo ważny i ogromnie nam na nim zależy. To z powodu braku czasu. Tu szkoła, tu spotkanie, tu nauka. Wszystkiego za dużo... No ale cóż, stwierdziłam, że musimy się wziąć w garść i nadrobić zaległości dokonane na blogu.
Jeszcze raz przepraszamy...

~ Jula
 

 
Wieniawski ceniony był nie tylko jako wirtuoz dysponujący fenomenalną techniką, ale także jako wielki liryk. W relacjach często opisywano go jako "poetę skrzypiec”. Był ostatnim wirtuozem skrzypiec, który przeszedł do historii muzyki również jako kompozytor. W jego utworach obecne są oba te przymioty: brawurowa wirtuozeria oraz liryzm. Komponować zaczął jako "cudowne dziecko". W późniejszych latach tworzył na własne potrzeby, niekiedy publikując swoje utwory.
Dzięki Wieniawskiemu do europejskiej literatury skrzypcowej wszedł polonez. Wśród kilku takich utworów dwa znalazły stałe miejsce w repertuarze: Polonez D-dur op. 4 i Polonez A-dur op. 21. Wieniawski stylizował też mazurki. Najpopularniejsze są wśród nich dwa opublikowane jako op. 19 z podtytułem "mazurki charakterystyczne": żywiołowy Obertas i Dudziarz, wyraźnie naśladujący charakterystyczne, dudziarskie kwinty. Wiele miniatur, głównie powstałych na początku lat pięćdziesiątych, było jednak zaledwie typowymi, salonowymi utworami – sentymentalnymi, albo popisowymi, nierzadko wykorzystującymi popularne rytmy taneczne.
Największą popularność zyskał Koncert skrzypcowy d-moll op. 22. Po koncertach Paganiniego jest to najczęściej nagrywany i wykonywany dziś koncert skrzypcowy napisany przez wirtuoza. Pomysł utworu narodził się zimą 1855 roku, zrealizowany został jednak dopiero po upływie siedmiu lat. Wcześniejszy Koncert skrzypcowy fis-moll, skomponowany przez osiemnastolatka, jest mniej popularny. Koncert fis-moll od razu obudził entuzjazm słuchaczy, Koncert d-moll musiał poczekać na uznanie.
Spośród dzieł typowo wirtuozowskich najczęściej wykonuje się dzisiaj Scherzo-tarantelę oraz wariacje i fantazje na obce, powszechnie znane tematy. W tej grupie utworów największą popularność zyskała Fantazja faustowska skomponowana sześć lat po premierze opery Charles Gounoda. Melodie z opery Faust opracowywało wielu skrzypków (m.in. Vieuxtemps, Alard, Sarasate), lecz dzisiaj grywa się przede wszystkim utwór Wieniawskiego. Liryzm w twórczości Wieniawskiego uosabia Legenda, wykonywana nie tylko w oryginalnej wersji na skrzypce z orkiestrą, ale jeszcze częściej z fortepianem, skomponowana podobno jako wyznanie miłości do Izabeli Hampton, przyszłej żony artysty.